نحوه بدست آوردن آدرس مک (MAC)

آموزش فهمیدن و بدست آوردن آدرس مک (MAC Address) یا آدرس فیزیکی کارت شبکه (NIC) در سیستم عامل‌های ویندوز، لینوکس و اندروید + به صورت تصویری و ساده.

آدرس مک یا MAC Address مخفف عبارت Media Access Control Address به معنای "آدرس زیرلایه کنترل دسترسی به رسانه" بوده و یک آدرس فیزیکی ۶ یا ۸ بایتی است که توسط سازنده‌های کارت‌های واسط شبکه (قطعات سخت افزاری که امکان اتصال کامپیوترها به یکدیگر یا به یک شبکه را می‌دهند.) بر روی ...

 مختصری درباره آدرس مک

آدرس مک یا MAC Address مخفف عبارت Media Access Control Address به معنای "آدرس زیرلایه کنترل دسترسی به رسانه" بوده و یک آدرس فیزیکی ۶ یا ۸ بایتی است که توسط سازنده‌های کارت‌های واسط شبکه (قطعات سخت افزاری که امکان اتصال کامپیوترها به یکدیگر یا به یک شبکه را می‌دهند.) بر روی حافظه آن (اغلب بر روی ROM - حافظه فقط خواندنی) ذخیره می‌کنند. آدرس مک معمولاً آدرس فیزیکی (Physical Address) نیز خوانده می‌شود. آدرس مک در سطوح پایین تری نسبت به آدرس IP در شبکه استفاده می‌شود.

بدست آوردن آدرس مک

نحوه بدست آوردن آدرس مک در سیستم عامل‌های مختلف متفاوت است. به همین دلیل این بخش را به سه قسمت سیستم عامل‌های ویندوز، لینوکس و در نهایت اندروید تقسیم کرده ایم:

 سیستم عامل ویندوز

در سیستم عامل محبوب شرکت مایکروسافت یعنی ویندوز (Windows)، برای بدست آوردن آدرس مک از خط فرمان ویندوز استفاده خواهیم کرد:

۱- دیالوگ Run را باز کنید. (کلیدهای ترکیبی Windows + R)

۲- دستور cmd.exe را نوشته و اجرا کنید.

 ۳- در خط فرمان ویندوز دستور زیر را تایپ کرده و با زدن کلید Enter اجرا کنید. بین کاراکتر / و ipconfig یک فاصله وجود دارد.

ipconfig /all

 دستور ipconfig اطلاعات مربوط به شبکه‌ها و رابط‌های شبکه را به کاربر تحویل می‌دهد. پارامتر /all هم اطلاعات بیشتری که آدرس مک هم جزو آن‌هاست را نشان می‌دهد.

 ۴- به دنبال بخش مربوط به کارت شبکه خود باشید:

برای مثال اگر کارت شبکه شما بصورت کابلی است معمولاً اطلاعات آن در بخش Ethernet adapter Local Area Connection قابل دیدن است. برای کارت شبکه وایرلس ممکن است در بخش Wireless LAN adapter Wireless Network Connection یا بخش Wireless LAN adapter Wi-Fi یا بخش Ethernet adapter Wireless Network Connection باشد.

پس از پیدا کردن بخش مربوط به کارت شبکه خود، به دنبال فیلد Physical Address باشید. در مقابل این فیلد آدرس مک (MAC) کارت شبکه شما نوشته شده است.

نکته: برای مخفی ماندن آدرس مک در تصویر زیر، دو قسمت از مقدار آن پاک شده است.

 سیستم عامل لینوکس

در سیستم عامل لینوکس که توزیع‌های گوناگونی از جمله اوبونتو، دبیان و ... دارد، از ترمینال یا همان خط فرمان لینوکس استفاده خواهیم کرد:

۱- ترمینال (Terminal) یا خط فرمان مربوط به توزیع لینوکس خود را باز کنید.

۲- دستور زیر را تایپ کرده و با کلید Enter آن را اجرا کنید:

ifconfig

 

 دستور ifconfig اطلاعاتی درباره کارت‌های شبکه شامل آدرس‌های آی پی، مک و ... را در اختیار کاربر قرار می‌دهد.

 ۳- بخش مربوط به کارت شبکه خود را پیدا کنید:

بخش eth0 مربوط به کارت شبکه با اتصال سیمی یا اترنت و بخش wlan0 مربوط به کارت شبکه بی سیم است. اگر بیش از یک کارت شبکه داشته باشید، بجای ۰ مقدار ۱، ۲ و الی آخر نوشته می‌شود.

در این بخش مقدار موجود در فیلد HWaddr همان آدرس مک کارت شبکه شما است. HWaddr مخفف Hardware Address (آدرس سخت افزاری) می‌باشد.

نکته: برای مخفی ماندن آدرس مک در تصویر زیر، دو قسمت از مقدار آن پاک شده است.

 سیستم عامل اندروید

در سیستم عامل محبوب شرکت گوگل یعنی اندروید که برپایه لینوکس طراحی شده است، از بخش "درباره دستگاه/گوشی" آدرس مک را پیدا خواهیم کرد:

نکته: تلفظ صحیح Android برابر اندروید است نه آندروید!

۱- به بخش Settings (تنظیمات) گوشی اندرویدی خود بروید. (با زدن منو Menu و انتخاب تنظیمات Settings)

۲- به بخش About phone (درباره گوشی) یا About device (درباره دستگاه) بروید.

 ۳- حال به بخش Status (وضعیت) بروید.

 ۴- به پایین این بخش رفته و مقدار موجود در قسمت Wi-Fi MAC address را یادداشت کنید. این مقدار آدرس مک گوشی یا تبلت اندرویدی شماست.

نحوه تغییر دادن آدرس مک (MAC)

آموزش عوض کردن مک آدرس (MAC Address) یا آدرس فیزیکی کارت شبکه در سیستم عامل‌های ویندوز و توزیع‌های لینوکس مثل کالی و بکترک + به صورت تصویری و ساده!

آدرس مک یک آدرس ثابت و غیرقابل تغییر بر روی کارت شبکه است. با این حال چگونه آن را تغییر می‌دهیم؟ درواقع ما مک آدرس را فقط به صورت مجازی عوض می‌کنیم چون عوض کردن آن به صورت واقعی روی کارت شبکه ممکن نیست.
 
مختصری درباره آدرس مک

آدرس مک یا MAC Address مخفف عبارت Media Access Control Address به معنای "آدرس زیرلایه کنترل دسترسی به رسانه" بوده و یک آدرس فیزیکی ۶ یا ۸ بایتی است که توسط سازنده‌های کارت‌های واسط شبکه (قطعات سخت افزاری که امکان اتصال کامپیوترها به یکدیگر یا به یک شبکه را می‌دهند.) بر روی حافظه آن (اغلب بر روی ROM - حافظه فقط خواندنی) ذخیره می‌کنند. آدرس مک معمولاً آدرس فیزیکی (Physical Address) نیز خوانده می‌شود. آدرس مک در سطوح پایین تری نسبت به آدرس IP در شبکه استفاده می‌شود.

آدرس مک چگونه تغییر می‌کند؟

پیش از آن که به قسمت نحوه تغییر دادن آدرس مک برویم، بهتر است بدانیم که آدرس مک چگونه تغییر می‌کند. همانطور که توضیح داده شد، آدرس مک یک آدرس ثابت و غیرقابل تغییر بر روی کارت شبکه است. با این حال چگونه آن را تغییر می‌دهیم؟ درواقع ما مک آدرس را فقط به صورت مجازی عوض می‌کنیم چون عوض کردن آن به صورت واقعی روی کارت شبکه ممکن نیست.

اما همین تغییر دادن مجازی برای ما کافی است چون سیستم عامل و رابط‌ها و درایورهای شبکه آدرس واقعی کارت شبکه را در یک متغیر ذخیره کرده و از آن متغیر به عنوان آدرس اصلی استفاده می‌کنند. حال ما با تغییر دادن این مقدار مجازی می‌توانیم به سیستم عامل بفهمانیم که آدرس مک ما چیز دیگری است.

 تغییر دادن آدرس مک

چون ما قادر به عوض کردن آدرس مک واقعی بر روی کارت شبکه نیستیم، باید آن را به صورت مجازی تغییر دهیم. در سیستم عامل‌های مختلف نحوه تغییر دادن آدرس مک به صورت مجازی متفاوت است:

 سیستم عامل ویندوز

در سیستم عامل محبوب شرکت مایکروسافت یعنی ویندوز (Windows)، برای تغییر دادن آدرس مک از خط Device Manager ویندوز استفاده خواهیم کرد:

۱- دیالوگ Run را باز کنید. (کلیدهای ترکیبی Windows + R)

۲- دستور devmgmt.msc را نوشته و اجرا کنید.

 

۲- در برنامه Device Manager باز شده، خوشه مربوط به Network adapters را باز کنید. در این بخش روی کارت شبکه خود راست کلیک کرده و Properties را بزنید.

 

۳- در پنجره باز شده به تب Advanced رفته و خاصیت Network Address را انتخاب کنید. در سمت راست تیک اولی Value را زده و مقدار مورد نیاز برای آدرس مک خود را بدون کاراکترهای - یا : وارد کنید. برای مثال آدرس مک ۵C:00:3B:FC:01:42 را بصورت ۵C003BFC0142 بنویسید. در آخر بر روی OK کلیک کنید تا تنظیمات ذخیره شوند. بهتر است سیستم خود را یک بار ریستارت کنید.

نکته: برای برگرداندن به آدرس مک اصلی تیک گزینه Not Present را بزنید.

سیستم عامل لینوکس

در سیستم عامل لینوکس که توزیع‌های گوناگونی از جمله اوبونتو، دبیان و ... دارد، از ترمینال یا همان خط فرمان لینوکس استفاده خواهیم کرد:

روش اول - برنامه macchanger:

macchanger یک برنامه کارا و ساده برای تغییر دادن آدرس مک اما به صورت پیشفرض ممکن است در توزیع لینوکس شما نصب نشده باشد. این برنامه در توزیع‌هایی مثل بکترک (Backtrack) و کالی (Kali) نصب شده است.

برای نصب کردن برنامه:

۱- ترمینال یا خط فرمان لینوکس را باز کنید.

۲- دستور زیر را تایپ و با کلید Enter آن را اجرا کنید تا برنامه دانلود و نصب شود:

apt-get install macchanger

نحوه استفاده از برنامه:

۱- ترمینال یا خط فرمان لینوکس را باز کنید.

۲- دستور زیر را تایپ و با کلید Enter آن را اجرا کنید تا آدرس مک شما تغییر داده شود. بجای [MAC] آدرس مک مورد نظر و بجای [Interface] رابط شبکه خود را بنویسید:

sudo ifconfig [Interface] down
sudo macchanger -m [MAC] [Interface]
sudo ifconfig [Interface] up

همچنین می‌توانید از پارامتر -r برای تولید مک آدرس رندوم یا تصادفی استفاده کنید. یعنی:

sudo macchanger -r [Interface]

نکته: Interface یا رابط شبکه خود را با استفاده از دستور ifconfig پیدا کنید. eth0 برای رابط سیمی و wlan0 برای رابط بیسیم (وای فای) است.

برای مثال می‌خواهیم آدرس مک کارت شبکه بیسیم خود را به ۵C:00:3B:FC:01:42 تغییر دهیم. با دستور ifconfig می‌بینیم که اینترفیس کارت شبکه بیسیم ما wlan0 است:

sudo ifconfig wlan0 down
sudo macchanger -m 5C:00:3B:FC:01:42 wlan0
sudo ifconfig wlan0 up

با استفاده از دستورات بالا در سطر اول اینترفیس wlan0 غیرفعال خواهد شد، در سطر دوم آدرس مک آن تغییر داده شده و در سطر سوم این اینترفیس دوباره فعال می‌شود. چون این کار به دسترسی ادمین نیاز دارد از دستور sudo در ابتدای دستورات استفاده می‌کنیم. اگر درحال حاضر دسترسی ادمینی دارید نیازی به استفاده از sudo نیست.

روش دوم - بدون برنامه جانبی:

اگر دسترسی به اینترنت ندارید و در نتیجه نمی‌توانید بسته macchanger را نصب کنید، می‌توانید از دستورات ابتدایی لینوکس برای تغییر دادن آدرس مک استفاده کنید:

۱- ترمینال یا خط فرمان لینوکس را باز کنید.

۲- دستور زیر را تایپ و با کلید Enter آن را اجرا کنید تا آدرس مک شما تغییر داده شود. بجای [MAC] آدرس مک مورد نظر و بجای [Interface] رابط شبکه خود را بنویسید:

sudo ifconfig [Interface] down
sudo ifconfig [Interface] hw ether [MAC]
sudo ifconfig [Interface] up

نکته: Interface یا رابط شبکه خود را با استفاده از دستور ifconfig پیدا کنید. eth0 برای رابط سیمی و wlan0 برای رابط بیسیم (وای فای) است.

برای مثال می‌خواهیم آدرس مک کارت شبکه کابلی (اترنت) خود را به ۵C:00:3B:FC:01:42 تغییر دهیم. با دستور ifconfig می‌بینیم که اینترفیس کارت شبکه ما eth0 است:

sudo ifconfig eth0 down
sudo ifconfig eth0 hw ether 5C:00:3B:FC:01:42
sudo ifconfig eth0 up

با استفاده از دستورات بالا در سطر اول اینترفیس eth0 غیرفعال خواهد شد، در سطر دوم آدرس مک آن تغییر داده شده و در سطر سوم این اینترفیس دوباره فعال می‌شود. چون این کار به دسترسی ادمین نیاز دارد از دستور sudo در ابتدای دستورات استفاده می‌کنیم. اگر درحال حاضر دسترسی ادمینی دارید نیازی به استفاده از sudo نیست.

آدرس مک (MAC) چیست؟

MAC Address مخفف عبارت Media Access Control Address به معنای "زیرلایه کنترل دسترسی به رسانه" بوده و یک آدرس فیزیکی ۶ یا ۸ بایتی است که توسط سازنده‌های کارت‌های واسط شبکه (قطعات سخت افزاری که امکان اتصال کامپیوترها به یکدیگر یا به یک شبکه را می‌دهند.) بر روی حافظه آن (اغلب بر روی ROM - حافظه فقط خواندنی) ذخیره می‌کنند. آدرس مک معمولاً آدرس فیزیکی (Physical Address) نیز خوانده می‌شود.

تمامی دستگاه‌هایی که به هر طریقی به یک شبکه متصل می‌شوند (از جمله تلفن‌های هوشمند، مودم‌های خانگی، لپ تاپ‌ها و...) دارای یک مک آدرس جداگانه هستند. به این ترتیب در یک شبکه داده‌ها به مقصد و واسط شبکه مشخص ارسال می‌شوند.

تفاوت شاخصی که یک آدرس MAC با یک آدرس IP دارد در این است که آدرس IP در پروتکل TCP/IP در یک لایه نرم افزاری تعیین می‌شود درحالی که آدرس MAC در لایه سخت افزاری بوده و به عبارت ساده تر یک آدرس فیزیکی از پیش تعیین شده بر روی کارت واسط شبکه است.

به عبارت ساده تر آدرس مک مثل یک آدرس خانه ثابت است (البته آدرس مک بعضاً قابلیت تغییر را دارد). این خانه درواقع همان رابط شبکه ما است. حال فرض کنید که در یک شهر با محدوده مشخص (شبکه) قرار داریم و یک نفر (از داخل شبکه) می‌خواهم پیغامی (پاکت‌های داده) را برای ما ارسال کند. فرد برای انجام این کار باید آدرس خانه مورد نظر را در دست داشته باشد. به این ترتیب پاکت‌های داده نیز برای انتقال در درون یک شبکه نیاز به آدرس‌های مک کارت‌های شبکه دارند.

انواع آدرس گذاری MAC

آدرس MAC نیز دارای استانداردهای مختلفی است که به دلیل نیاز به دامنه گسترده تری از آدرس‌ها طراحی شده اند. سه استاندارد آدرس گذاری مک عبارت اند از MAC-48، EUI-48 و EUI-64 که در هر سه مورد مقدار عددی نشان دهنده طول آدرس مک (در همان ساختار) بر اساس تعداد بیت‌ها است. این ساختارهای آدرس گذاری توسط مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک (IEEE) طراحی شده اند.

برای مثال در ساختار آدرس گذاری MAC-48 می‌توان در هر آدرس از ۴۸ بیت (یا ۶ بایت) استفاده کرد. به این ترتیب با محاسبه ۲ به توان ۴۸ می‌توان ۲۸۱۴۷۴۹۷۶۷۱۰۶۵۶ آدرس مختلف را در این ساختار استفاده کرد. به همین ترتیب در ساختار EUI-64 که شامل ۶۴ بیت (۸ بایت) است، می‌توان ۱۸۴۴۶۷۴۴۰۷۳۷۰۹۵۵۱۶۱۶ آدرس مختلف را استفاده کرد. با توجه به این که این مقدار بسیار زیاد است، استفاده از ساختار EUI-64 زیاد رایج نبوده و در شبکه‌های بسیار گسترده (مانند شبکه‌ای که از IPv6 استفاده می‌کند) استفاده می‌شود.

آدرس گذاری MAC-48 بسیار رایج بوده و در تکنولوژی‌هایی مانند موارد زیر برای مشخص کردن رابط‌های شبکه مورد استفاده قرار می‌گیرد:

• بلوتوث (Bluetooth)
• اترنت (Ethernet)
• اکثر شبکه‌هایی که برپایه استاندارد IEEE 802 هستند.

 چرا به آدرس MAC در کنار IP نیاز داریم؟

خب شاید این سوال پیش بیاید که چرا در یک شبکه، وجود آدرس MAC اگرچه آدرس IP مقصد را داشته باشیم، نیاز است؟ پاسخ ساده است؛ آدرس IP یک آدرس مجازی و متغیر ولی آدرس MAC یک آدرس فیزیکی و ثابت است. البته توجه کنید که ممکن است ما اصلا آدرس MAC مقصد اصلی را ندانیم اما فهمیدن آدرس مک روتر یا مسیریاب شبکه ضروری است. این مسیر یاب است که به آدرس مک مقصد نیاز دارد پس ما فقط با دانستن آدرس IP مقصد داده‌ها را ارسال می‌کنیم ولی اگر کمی وارد ساختار شبکه بشویم، خواهیم دید که کل ارتباط از طریق آدرس‌های MAC انجام می‌گیرد. پس وارد ساختار شبکه می‌شویم:

آدرس مک در لایه ۲ مدل OSI یعنی در بخش Data Link است در حالی که IP در لایه ۳ یعنی بخش Network است. می‌دانیم که IP (به صورت کامل TCP/IP) فقط یک پروتکل برای انتقال داده و ارتباط است که در آن، برای هر کامپیوتر یک آدرس IP تعیین می‌شود. از سایر پروتکل‌های لایه ۳ می‌توان به IPX، IGMP و ... اشاره کرد که برای ارتباط در لایه خود، ممکن است از روش‌های گوناگونی استفاده کنند. حال آن که همه پروتکل‌ها برای ارسال داده و ارتباط با سایر کامپیوترها با لایه پایین تر خود یعنی Data Link نیاز دارند. به عبارت بهتر، در همه این ارتباطات به آدرس مک کامپیوترها نیاز است و فرقی نمی‌کند که پروتکل مورد استفاده چه چیزی باشد.

اما آدرس IP و آدرس MAC چگونه در کنار یکدیگر کار می‌کنند؟

زمانی که یک کامپیوتر (a) از طریق پروتکل IP به کامپیوتر دیگر (b) داده‌ای ارسال می‌کند (این داده‌ها در بسته‌هایی به نام Packet ارسال می‌شوند)، در سربرگ پکت ارسالی، آدرس IP خود (aIP) و آدرس IP کامپیوتر مقصد (bIP) را ذکر می‌کند. از جایی که همه این داده‌ها از لایه‌های پایین تر (۲ و ۱) عبور می‌کنند، در سطح پایین تر به یک آدرس دیگر نیز نیاز دارند که همان آدرس مک است. طبق قرارداد، آدرس مک ارسال کننده (aMAC) و آدرس مک ایستگاه بعدی، چه مقصد اصلی باشد و چه آدرس مسیریاب زمانی که کامپیوتر به مقصد اصلی به صورت مستقیم وصل نیست، (rMAC - حرف r برای Router) در سربرگ مک اترنت پکت ارسالی نوشته می‌شود. نحوه ارسال و دریافت داده به این صورت خواهد بود (برای ارتباطات غیرمستقیم مثل اینترنت که کامپیوترها به صورت واقعی در یک شبکه قرار نگرفته اند):

aMAC > r1MAC (aIP > bIP)
r1MAC > r2MAC (aIP > bIP)
r2MAC > bMAC (aIP > bIP)

همانطور که می‌بینید، با این که آدرس آی پی فرستنده و گیرنده در طول مسیر انتقال یکی است، اما داده‌ها بوسیله آدرس مک منتقل می‌شوند و آدرس آی پی صرفا برای مقایسه کردن آدرس‌های مک مورد استفاده قرار می‌گیرد. توجه کنید که فرستنده با آدرس مک aMAC اطلاعی از آدرس مک مقصد ندارد درحالی که آدرس مک روتر خود (r1MAC) را بدست آورده است. پروسه بدست آوردن آدرس مک یک کامپیوتر (یا روتر) در شبکه محلی نیز توسط پروتکلی به نام ARP انجام می‌گیرد. در مرحله دوم نیز به این ترتیب داده مسیریابی می‌شود (با ارسال داده از روتر شبکه اول به روتر شبکه دوم) و در مرحله آخر نیز روتر دوم به راحتی مقصد را شناخته سپس با استفاده از همان پروتکل، آدرس مک آن را دریافت کرده و داده را به درستی به مقصد می‌رساند. توجه کنید که این دیاگرام برای ارتباطات غیرمستقیم است.

 ساختار آدرس MAC

مک آدرس در ساختارهای MAC-48 و EUI-48 تقریباً یکسان بوده و در آن آدرس مک توسط کاراکترهای هگزادسیمال (Hexadecimal) به صورت جفتی نشان داده می‌شود. هر دو ساختار ۶ بایتی اند بنابراین آدرس مک ما نیز ۶ بخش خواهد بود که هر بایت توسط یک جفت کاراکتر هگزادسیمال نشان داده می‌شود. هر بخش توسط یکی از کاراکترهای دونقطه (:) یا خط تیره (-) و گاهاً نقطه (.) از یکدیگر جدا می‌شوند. برای مثال، عبارت زیر نشان دهنده یک آدرس مک ۴۸ بایتی است:

D0-DF-9A-C8-9F-6B

آدرس دهی مک به صورت کلی به دو نوع محلی (Locally) و جهانی (Universally) تقسیم می‌شوند. در نوع محلی (Locally administered addresses - به صورت کامل) آدرس مک توسط مدیر شبکه تعیین می‌شود و در نوع جهانی (Universally administered addresses) این آدرس از پیش توسط شرکت سازنده تعیین می‌شود. محلی یا جهانی بودن آدرس از طریق هفتمین بیت بایت اول تشخیص داده می‌شود. برای مثال بایت اول ما به صورت هگزادسیمال D0 هست که تبدیل شده آن به باینری ۱۱۰۱۰۰۰۰ می‌شود که در آن هفتمین بیت ما ۰ به معنای جهانی (ثبت شده توسط شرکت) است. درصورتی که هفتمین بیت بایت اول ۱ باشد، به این معناست که آدرس مک ما به صورت محلی (تعیین شده توسط مدیر شبکه) است. تمامی کارت‌های شبکه که توسط شرکت‌ها ساخته می‌شوند بیت هفتم بایت اول آن‌ها بر روی صفر تنظیم می‌شود.

در حالت Universally administered addresses، سه بخش اول در هر مک آدرس استاندارد به صورت قراردادی مشخص کننده شرکت تولید کننده آن واسط شبکه است تا از ادغام آدرس‌های مک شرکت‌های مختلف با یکدیگر جلوگیری شود؛ به این امضاء OUI (مخفف عبارت Organizationally Unique Identifier) نیز گفته می‌شود. برای مثال در عبارت بالا سه بخش اول یعنی "D0-DF-9A" نشان دهنده شرکت Liteon Technology Corporation است.

آخرین بیت در اولین بایت نیز نشان دهنده Unicast یا Multicast بودن رابط شبکه است. این سوئیچ به رابط شبکه اطلاع می‌دهد که وضعیت دریافتی پاکت‌ها به چه صورت باشد. در یونی کست رابط پاکت را یکبار دریافت می‌کند اما در مولتی کست با توجه به پیکربندی‌های انجام شده، پاکت را شناسایی کرده و دریافت می‌کند.

سه بایت (در MAC-48 و EUI-48) یا پنج بایت (در EUI-64) بعدی نیز با توجه به شیوههای مختلفی که شرکت‌ها برای نام گذاری استفاده می‌کنند، تعیین می‌شود. این بایت‌ها نیز از ادغام مک آدرس‌های مختلف یک شرکت جلوگیری می‌کند.

 تغییر آدرس مک

امروزه آدرس مک دیگر چیز ثابتی نیست و توسط برخی از برنامه‌ها در سیستم عامل‌هایی مانند ویندوز و بخصوص لینوکس قابل تغییر هستند. به این ترتیب هیچ یک از بیت‌های شناسایی و آدرس‌های مک دیگر قابل اعتماد نبوده و بعضی از متدهای امنیتی مانند فیلترینگ آدرس مک را زیر سوال می‌برد.

برخی از امضاهای شرکت‌های تولید کننده:

در جدول زیر OUI برخی از شرکت‌ها قرار داده شده اند که فقط شامل سه بایت اول هستند. دقت کنید که ممکن است یک شرکت چندین OUI داشته باشد یا OUI یک شرکت بنابه دلایلی بیشتر از ۳ بایت باشد:

امضا (OUI)	نام شرکت	نام کامل شرکت
B0-48-7A	TP-Link	TP-LINK TECHNOLOGIES CO., LTD.
۹۰-E6-BA	AsusTek	ASUSTek COMPUTER INC.
D0-DF-9A	Liteon	Liteon Technology Corporation
۰۰-۱۴-۲۲	Dell	Dell Inc.
۰۰-۰۴-DC	Nortel	Nortel Networks
۰۰-۴۰-۹۶	Cisco	Cisco Systems
۰۰-۳۰-BD	Belkin	Belkin Components

باس چیست ؟

باس (گذرگاه) در رایانه به مجوعه سیم‌هایی که قادرند داده‌ها و دستورات را با سرعت از میان واحد پردازشگر مرکزی، حافظه و دستگاههای جانبی رایانه شما حرکت کنند گفته می‌شود. پهنای گدرگاه به تعداد بیت داده‌ای که در یک واحد زمان می‌توانند عبور کنند (۸ و ۱۶ یا ۳۲ بیت داده) اشاره دارد.

PCI منطقه‌ای از یک کارت دسته بندی شده با دست جهت متصل ساختن دو یا چند سوراخ راهنما که در BUS قرار دارند (از نوک تا کف که عبارتند از: X۱۶ و X۱ X۱۶ X۴) را بیان نموده که این منطقه را با عنوان شکاف از این پس می‌شناسیم، و با یک شکاف ۳۲ بیتی PIC مقایسه می‌کند. در طراحی کامپیوتر، یک bus عبارتست از: یک سیستم فرعی که داده‌ها را بین عناصر درونی یک کامپیوتر انتقال می‌دهد. بر خلاف یک اتصال نقطه به نقطه، یک bus به طور منطقی می‌تواند چندین محیط را با یک مجموعه مشابه از سیستم‌ها متصل نماید. هر bus مجموعه اتصال دهنده‌های خود را به وسایل دو شاخه فیزیکی، کارتها یا کابل‌ها با همدیگر تعریف نماید. busهای کامپیوترهای اولیه در معنای تحت‌اللفظی busهای الکتریکی دو طرفه با اتصالهای مرکب بودند، اما امروزه این اصطلاح برای هر مجموعه منظم فیزیکی که نقشهای منطقی مشابهی را مانند یک bus الکتریکی دو جانبه انجام دهد، اطلاق می‌شود. busهای رایانه مدرن می‌تواند اتصالهای دو جانبه و اتصالهای با شماره سریال بیت را استفاده نموده، و می‌تواند در یک مکان شناسیچند انتهایی یا مکان شناسی با پردازنده مرکزی متصل شده و یا مانند جعبه USB بوسیله توپی‌های قفل شده اتصال پیداکند.

تشریح یک bus

در یک زمان bus، به معنای سیستم موازی الکتریکی، با کانکتورهای الکتریکی مشابه یا یکسان با پینهای روی cpu می‌باشد که case یا جعبه را بزرگتر نمی‌کند و سیستم‌های مدرن خطهای بین busها و شبکه‌ها را تیره می‌نماید. busها می‌توانند busهای موازی بوده که کلمات داده‌ای در سیسم‌های موازی و مرکب حمل می‌کند. همچنین busها می‌توانند دنباله دار باشند که داده‌ها را به شکل bit حمل کنند اضافه شدن نیروی اضافی و اتصالات کنترل، درایوهای متفاوت و ارتباطات وایری استفاده می‌شوند دارند. هنگامی که میزان داده افزایش می‌یابد، مشکلات زمانبندی، مصرف انرژی، تداخلات الکترومغناطیسی، تداخل صداها در طول busهای موازی بیشتر می‌شود. یکی از راه حلهای نسبی این مشکل دوبله کردن پمپ bus است. اغلب یک bus دنباله دار می‌تواند واقعاً با میزان داده کلی بالاتری نسبت به یک bus موازی عمل نمایند که بر خلاف داشتن اتصالات الکتریکی کمتر عمل می‌نماید به این خاطر که یک bus دنباله دار می‌تواند واقعاً با میزان داده کلی بالاتری نسبت به یک bus موازی عمل می‌تماید که بر خلاف داشتن اتصالات الکتریکی کمتر عمل می‌نماید به این خاطر که یک bus دنباله دار بطور ذاتی مشکل زمانبندی و تداخل صدا را ندارد. ata ,firewire ,USB از این دسته دنباله دارها می‌باشند. اتصالات چند انتهایی در busهای دنباله دار سریع، خوب کار نمی‌کنند، بنابراین اکثر busهای دنباله دار مدرن از وسیله ارتباطی دستگاهها با پردازنده مرکزی بنام daisy- chainy یا طراحی توپی استفاده می‌کنند. اکثر کامپیوترها دارای busهای داخلی و خارجی هستند. یک bus داخلی تمام عناصر خارجی یک کامپیوتر را به mother board متصل می‌کند. (و بنابراین cpu و حافظه داخلی بهم متصل می‌شوند). این نوع از busها به یک bus مکانی تعبیر می‌شود، به این خاطر که بمنظور اتصال به تجهیزات داخلی می‌باشد و برای اتصال در دیگرماشینها یا تجهیزات خارجی به کامپیوتر نمی‌باشد. یک bus خارجی اتصالات وابسته خارجی را به mother board متصل می‌کند. اتصالات شبکه‌ای مانند اینترنت عموماً به عنوان bus مرتبط نیستند، همچنین تفاوت‌ها عموماً بصورت مفهومی هستند و نه کاربردی. فناوری‌های ورودی مانند hypertransport وInfiniBand، حلقه‌های بین شبکه‌ها و busها را تاریک می‌کنند. حتی خطوط بین busهای داخلی و خارجی بیشتر اوقات مات و کدر هستند بطوریکه I۲c می‌تواند هم در bus داخلی و هم bus خارجی مورد استفاده قرار گیرند که busها با عنوان (Access bus) نام گرفته‌اند Infini Band به منظور جابجایی busهای داخلی نظیر pcI مانند busهای خارجی نظیر Fiber channel طراحی شده‌اند

شبکه BUS

مکان شناسی شبکه bus یک طراح شبکه می‌باشد که در آن مجموعه‌ای از مشتریان از طریق یک خط ارتباطی مشترک بنام bus، ارتباط دارند، چندین مثال مشترک از طراحی bus شامل mother board که در اکثر کامپیوترها موجود است، و نسخه‌هایی از شبکه‌های اینترنت می‌باشد. شبکه‌های bus ساده ترین راه برای اتصال مشتریان چندگانه‌است، اما اغلب اتصال همزمان دو مشتری با یک bus مشترک با مشکلاتی همراه ست. بنابر این سیستم‌هایی که از طراحی شبکه bus استفاده می‌کتتد بصورت نرمال شکلهایی از پرهیز برخورد یا پرهیز حمل را برای ارتباط در bus نشان می‌دهند که اغلب از (carriersensemultiple) استفاده یا حضور یک کنترل کننده bus که پذیرش bus را به منابع bus مشترک امکان می‌دهد استفاده می‌نمایند. یک شبکه bus سالم غیر فعال است – کامپیوترهای روی bus به سادگی برای یک سیگنال گوش می‌دهند. و مسئول حرکت سیگنال نیستند. با این وجود اکثر طراحان فعال می‌توانند بعنوان یک bus تشریح شوند البته هنگامی که نقش‌های مشابه فعالی را مانند یک bus غیر فعال مهیا کنند. بعنوان مثال، اینترنت روشن هنوز هم می‌تواند بعنوان یک شبکه bus منطقی در نظر گرفته شود، و نه یک شبکه فیزیکی. در واقع سخت افزار ممکن است در مورد یک bus نرم‌افزار مورد استخراج قرار می‌گیرد. با تسلط اینترنت روشن بر اینترنت غیر فعال، شبکه‌های bus غیر فعال بطور معمول در شبکه‌های سیمی هستند. با این حال تقریباً تمام شبکه‌های بدون سیم رایج مانند مثالهای شبکه‌های bus غیر فعال، با سروینگ انتشلرات رادیویی مانند متوسط غیز فعال مشترک قابل مشاهده هستند. مکان شناسی bus راندن تجهیزات جدید را به سمت جلو ممکن ساخته‌است. واژه‌ای که برای تشریح مشتریان استفاده می‌شود، در این نوع شبکه ایستگاه یا ایستگاه کار است. مکان شناسی شبکه bus از این کانال وسیع استفاده می‌کند که بمعنای تمام ایستگاه‌هایی است که می‌توانند هر انتقالی را بشنود و تمام ایستگاه‌ها از تقدم مساوی در استفاده از شبکه برای انتقال داده‌ها برخوردار هستند.

بایوس چیست ؟

بایوس یا سامانهٔ ورودی/خروجیِ پایه به مجموعه‌ای از رویه‌ها یا برنامه‌های ذخیره شده در تراشه حافظه فقط خواندنی یا «رام» ROM در رایانه‌های شخصی سازگار با آی‌بی‌ام گفته می‌شود. این برنامه‌ها همه عملکردهای ورودی-خروجی را اداره می‌کنند. وجود این برنامه‌ها در رایانه موجب می‌شود که برنامه‌های کاربردی به طور مستقیم برای کنترل سخت افزار، برنامه نداشته باشند و از سرویسهای رایانه استفاده کنند. بایوس یک رایانه، نخستین کُدی است که هنگام روشن کردن آن اجرا می‌شود و وظیفه ابتدایی آن بارگذاری و آغاز کردن سیستم عامل است. وقتی رایانه روشن می‌شود، نخستین کار بایوس، تشخیص قطعات سیستم مانند کارت گرافیکی، صفحه کلید و موشواره، دیسک سخت، دیسک‌گردانهای نوری و سایر سخت افزارهاست. بایوس سپس نرم‌افزاری را که در دیسک سخت و یا لوح فشرده برای بالاآمدن یا بوت شدن ذخیره شده، تشخیص داده و آنرا اجرا می‌کند.

BIOS مادربرد

همه مادربردها شامل یک چیپ مخصوص هستند که بر روی آن نرم‌افزاری قرار دارد که BIOS یا ROM BIOS نامیده می‌شود. این چیپ ROM شامل برنامه‌های راه‌اندازی و گرداننده‌هایی است که در هنگام راه‌اندازی سیستم مورد نیاز است و یک واسطه به سخت افزار پایه سیستم است.

اغلب به CMOS RAM حافظه پاک نشدنی NVRAM(Non-Volatile) نیز می‌گویند چون با یک میلیونیوم آمپر فعال می‌شود و تا هنگامی که باتری لیتیوم فعال باشد داده‌ها باقی می‌مانند.

BIOS مجموعه‌ای از برنامه‌هایی است که در یک یا چند چیپ ذخیره شده‌است، که در طول راه‌اندازی سیستم این مجموعه برنامه‌ها قبل از هر برنامه‌ای حتی سیستم عامل بار گذاری می‌شوند.

BIOS در اکثر سیستم‌های PC شامل چهار تابع است:

1- POST(Power Self On Test): این برنامه پردازنده، حافظه، چیپست‌ها، وفق دهنده ویدئویی، کنترل‌کننده دیسک، دیسک‌گردان، صفحه کلید و... را تست می‌کند.

2- Blos Setup: برنامه‌ای است که در طول اجرای برنامه POST با فشار دادن کلید خاصی فعال می‌شود و به شما اجازه می‌دهد مادربرد را پیکربندی کنید و تنظیم پارامترهایی همانند ساعت و تاریخ و پسورد و... را انجام دهید. در سیستم‌های ۲۸۶ و ۳۸۶ برنامه Setup در ROM آنها وجود ندارد و لازم است که شما سیستم را توسط دیسک مخصوص Setup راه اندازی نمائید.

3-Boot Strap (بارگذار کننده یا لودر): سیستم را برای پیدا کردن سیستم Boot جستجو می‌کند.

4-BIOS: که مجموعه‌ای از گرداننده‌هایی است که واسط بین سخت‌افزار و نرم‌افزار است.

BIOS در حقیقت نرم‌افزار را به سخت‌افزار متصل می‌نماید. قسمتی از بایوس بر روی چیپ ROM و قسمت دیگر بر روی چیپ کارتهای وفق دهنده قرار دارد که FIRMWARE (میانه افزار) نامیده می‌شود.

مجموعه اصطلاحات

اصطلاح BIOS (پایه های ورودی / خروجی سیستم) توسط Gary Kildall برای اولین بار اختراع شده بود و در سیستم عامل CP/M در سال 1976 ظاهر شد، بخشی از دستگاه خاصی از CP/M لود شده در زمان بوت شدن است که ارتباط مستقیم با سخت افزار [5(یک ماشین CP/M معمولاً تنها یک بوت لودر ساده در ROM است). نسخه های بعدی از CP/M (و همچنین همزمان CP/M، همزمان DOS، DOS Plus، DOS چند کاربره، سیستم مدیریت و REAL/32) با XIOS (توسعه یافته ورودی / خروجی سیستم) به جای استفاده از BIOS می آیند. اکثر نسخه های DOS یک فایل به نام "IO.SYS"، "IBMBIO.COM"، "IBMBIO.SYS"، و یا "DRBIOS.SYS"؛ این فایل به عنوان "DOS BIOS"شناخته شده است، که شبیه به "CP/M BIOS است ". میان طبقات دیگر از کامپیوترها عمومی قوانین و مقررات نظارت بر بوت، بوت لودر، و BOOT ROM به طور معمول استفاده می شود. بعضی SUN و پاور PC مبتنی بر کامپیوترها استفاده نرم‌افزار باز برای این منظور است.چند جایگزین برای " Legacy BIOS" در جهان معماری x86 وجود : رابط نرم‌افزار توسعه پذیر، نرم‌افزار باز (OLPC XO-1 استفاده )، و coreboot.

برنامه ریزی BIOS

در رایانه های شخصی مدرن BIOS در حافظه ای که قابلیت دوباره نویسی در خود دارد ذخیره میشود و اجازه می دهد محتویات جا به جا و یا "بازنویسی" شوند . این بازنویسی از مطالب است که گاهی اوقات Termed Flashing نامیده می شوند. این می تواند توسط یک برنامه خاص، که معمولاً توسط کارخانه سازنده سیستم ارائه شده، و یا در POST، با یک Image در یک هارد دیسک و یا فلش درایو USB BIOS انجام شود. یک فایل که حاوی مطالب چنین است که گاهی اوقات به "یک IMAGE BIOS نامیده می شوند.BIOS ممکن است به منظور ارتقاء به نسخه های جدیدتر برای رفع اشکالات و بهبود عملکرد و یا برای پشتیبانی از سخت افزار های جدیدتر برنامه‌ریزی گردد، و یا جهت یک عملیات reflashing ممکن است لازم باشد برای رفع BIOS های آسیب دیده .همچنین ممکن است BIOS دوباره بازنویسی شود توسط قرار دادن این فایل در ریشه یک درایو USB و بوت شدن آن.

آسیب پذیری های تراشه BIOS

تراشه های EEPROM سودمند هستند چون آنها را می توان به راحتی توسط کاربر به روز رسانی نمود، اغلب تولید کنندگان سخت افزار به روز رسانی BIOS را جهت به روز رسانی محصولات خود، بهبود سازگاری و حذف اشکالات منتشر میکنند. با این حال، این خطر وجود دارد که یک بروز رسانی BIOS که به صورت نادرست اجرا شده و یا لغو گریده است می تواند کامپیوتر و یا دستگاه راغیر قابل استفاده نماید. برای اجتناب از این شرایط BIOS ها از یک " boot block " استفاده میکنند ،بخشی از BIOS که ابتدا باید اجرا شود به روز رسانی آن نیز به طور جداگانه انجام میگیرد. این کد در صورتی تایید میشود که BIOS دست نخورده مانده باشد (با استفاده از روش hash checksums و یا روش های دیگر) قبل از اینکه کنترل به آن انتقال پیدا کند. اگر boot block هر گونه خرابی ومشکل را در BIOS اصلی تشخیص دهد ، به طور معمول به کاربر هشداری در جهت اجرای فرایند بازیابی به وسیله بوت شدن از رسانه های جداشدنی (مانند floppy ، CD و یا USB memory) میدهد به طوری که کاربر می توانید سعی در برنامه ریزی دوباره BIOS نماید.برخی از مادربردها دارای یک BIOS پشتیبان (که گاهی اوقات DualBIOS boards نامیده می شود) برای بهبود بخشیدن به خرابی BIOS هستند.

Overclocking (تغییر فرکانس های پردازنده)

برخی تراشه های BIOS اجازه اورکلاک را میدهند، این عملی است که در آن CPU به سرعت ساعت بالاتر از پیش تعیین شده کارخانه خود تنظیم میشود. اورکلاک ممکن است با این حال قابلیت اطمینان سیستم در کامپیوتر اندازه کافی سرد به خطر بیندازد و به طور کلی طول عمر اجزا را کوتاه نماید.اورکلاکی که نادرست انجام شود همچنین ممکن است باعث به سرعت برافروخته شدن اجزای آنها شده و آنها را نابود کند.

حملات ویروس

حداقل چهار حمله ویروسی شناخته شده به BIOS وجود دارد، که دوتای آنها برای مقاصد ظاهری ونمایشی بود .اولین نوع وحشی آن Mebromi بود و هدف آن هم کاربران چینی بود.

معماری سخت‌افزار و نرم‌افزار بایوس

بایوس نرم‌افزاری است که شامل گرداننده‌های مختلفی است که رابط بین سخت‌افزار و سیستم‌عامل هستند یعنی بایوس نرم‌افزاری است که همه آن از روی دیسک بارگذاری نمی‌شود بلکه قسمتی از آن، قبلاً بر روی چیپهای موجود بر روی سیستم یا بر روی کارتهای وفق دهنده نصب شده‌اند.

بایوس در سیستم به سه صورت وجود دارد:

1-ROM BIOS نصب شده بر روی مادر برد

۲- بایوس نصب شده بر روی کارتهای وفق دهنده(همانند کارت ویدئویی)

۳- بارگذاری شده از دیسک(گرداننده‌ها)

چون بایوس مادربرد مقدمات لازم را برای گرداننده‌ها و نرم‌افزارهای مورد نیاز فراهم می‌کند، اکثراً به صورت سخت‌افزاری که شامل یک چیپ ROM می‌باشد موجود است.

سالها پیش، هنگامی که سیستم‌عامل DOS بر روی سیستم اجرا می‌شد خود به تنهایی کافی بود و گرداننده‌ای (Driver) مورد نیاز نداشت. بایوس مادر برد به طور عادی شامل گرداننده‌هایی است که برای یک سیستم‌عامل پایه همانند صفحه کلید، فلاپی درایو، هارد دیسک، پورتهای سریال، موازی و... است.

BIOS وCMOS RAM

اکثر افراد BIOS را با CMOS RAM اشتباه می‌گیرند، این از آنجا سرچشمه می‌گیرد که برنامه Setup برای پیکربندی BIOS و ذخیره آن در CMOS RAM استفاده می‌شود.

در حقیقت BIOS و CMOS RAM دو چیز متفاوت از هم می‌باشند. بایوس مادر برد در یک چیپ ROM به طور ثابت ذخیره شده‌است.

همچنین بر روی مادر برد یک چیپ است که RTC/NVRAM نامیده می‌شود که زمان سیستم را نگهداری می‌کند و یک حافظه فرار و ثابت است که اولین بار در چیپ MC۱۴۶۸۱۸ ساخت شرکت موتورلا استفاده شده‌است و ظرفیت آن ۶۴ بایت است که ۱۰ بایت آن مربوط به توابع ساعت است و...

اگرچه این چیپ غیر فعال نامیده می‌شود اما با قطع برق، ساعت و تاریخ تنظیم شده در آن و داده‌های درون RAM پاک می‌شود.

درز حقیقت غیر فعال نامیده می‌شود چون با استفاده از تکنیک CMOS(Complementarry Metal-Oxide Semicondector)

ساخته شده‌است، در نتیجه با یک جریان بسیارکم که به‌وسیله باتری سیستم تامین می‌گردد، پایدار باقی می‌ماند که اکثر مردم به این چیپ،CMOS RAM می‌گویند.

هنگامی که وارد BIOS Setup و پارامترهای خود را تنظیم و ذخیره می‌نمایید، این تنظیمات در ناحیه از چیپ RTC/NVRAM ذخیره می‌شود(که همچنین CMOS RAM نیز نامیده می‌شود). در هر موقع که سیستم خود را راه اندازی می‌کنید پارامترها از CMOS RAM خوانده می‌شود و تعیین می‌کند که سیستم چگونه پیکربندی شود.

تجارت BIOS

اکثریت قریب به اتفاق از تامین کنندگان مادربرد PC گواهینامه استفاده از BIOS و ابزار تجاری را از یک شرکت ثالث شناخته شده مانند " independent BIOS vendor " یا IBV تهیه میکنند.پس از آن کارخانه سازنده مادربرد این BIOS را با توجه به سخت افزار خاص خود سفارشی وتنظیم میکند.به همین دلیل، BIOSهای به روز رسانی شده معمولاًُ به طور مستقیم از تولید کننده مادربرد به دست آمده می آیند.

فروشندگان عمده BIOS شامل " American Megatrends (AMI), Insyde Software Phoenix Technologies and Byosoft میباشند.

فروشندگان سابق شامل Award Software و Microid Research که توسط شرکت Phoenix Technologies در سال 1998 خریداری شدند ؛ شرکت Phoenix نام Award را از دور خارج کرد. General Software نیز که توسط Phoenix در سال 2007 به دست گرفته شده ، BIOS های فروخته شده برای پردازنده های اینتل مبتنی بر سیستم های جاسازی شده هستند.

Add Instant Messaging links to your Signature

Common signatures include a greeting, your name, your company name and possibly a website address and a phone number. Since a lot more contact is being done via the Internet with Instant Messaging (IM) clients, such as Windows Live Messenger and Skype, you can also add special links which will allow the receiver to directly contact you via one of those methods as well.

With the use of recognizable icons, you can easily include these references without making your signature look huge.

This guide starts off with an example of a signature which is small but contains several instant communication links as well. After that, an overview is given of the instant communication links that can be used with commonly used IM clients. These overviews also contain a suggested icon for the service which you can use in your signature.

• Example signature with communication links
• General communication protocols
• Windows Live Messenger
• Skype
• AOL Instant Messenger
• ICQ
• Microsoft Office Live Meeting
• Microsoft Office Communicator
• Yahoo Messenger
• Google Talk

Note: Most of the protocols below will only work when Internet Explorer is set as the default Internet browser. Instructions for how to add the protocols to Firefox can be found here.

---

Example signature with communication links

The more information you add to a signature, the greater the risk that is will turn out huge. You can overcome this by using small recognizable icons which contain a link holding the information.

An example of a commonly used signature with only 2 additional information lines;

Your name
| [phone] | [e-mail]
Company name | Registration info | Street, City, Zip code

As you can see, the first line holds your personal contact information and the second line holds the company information. You can hyperlink the company name to the website of your company.

For first contact communication or for when you start a new mail conversation, you can opt to go for a bit longer signature which also includes your position and perhaps even a company logo. For this, Outlook allows you to set a different signature based on whether it is a new message or a reply/forward on an existing mail conversation.

Note:
Links and images will be lost in the Plain Text version of your signature. Therefore, it is highly recommended to modify your Plain Text signature to include the information you want.

General communication protocols

The below communication protocols are general protocols which, when used, do not target a specific application but open the application that has been set as the default for that action. For instance, the mailto link will open the default mail client installed on the computer and thus could open Outlook but also Outlook Express, Windows Live Mail, Mozilla Thunderbird, etc…

Link type	Link	Icon
E-mail	mailto:[e-mail]
Call	callto:yourcallerID

 

Tip!
Instructions about inserting images into your signature can be found in the guide;
Creating, using and managing Signatures.
 
Some other communication icons for you to use;
        

Windows Live Messenger

Link type	Link	Icon
Add	msnim:add?contact=[e-mail]
Call	msnim:voice?contact=[e-mail]
Chat	msnim:chat?contact=[e-mail]
Video	msnim:video?contact=[e-mail]

Skype

Link type	Link	Icon
Add	skype:skypename?add
Call	skype:skypename?call
Chat	skype:skypename?chat
Voicemail	skype:skypename?voicemail
Send file	skype:skypename?sendfile
User info	skype:skypename?userinfo

With Skype, you can also add an image displaying your current availability. To do so, insert an image to your signature pointing to one of the following URLs;

• Balloon image
  http://mystatus.skype.com/balloon/skypename
• Classic image
  http://mystatus.skype.com/bigclassic/skypename

To make sure that the image gets updated when the user reads your mail you must configure Outlook not to embed images located on the Internet.
In addition, you must also set your Skype availability information to "Public". You can do this in Skype via;
Tools-> Options-> section Privacy-> option: Allow my online status to be shown on the web

You can find more info and examples of the images here.

AOL Instant Messenger (AIM)

Link type	Link	Icon
Add	aim:addbuddy?screenname=yourscreenname
Add to group	aim:addbuddy?screenname=yourscreenname&groupname=yourcompanyname
Chat	aim:goim?screenname=yourscreenname
Chat with message	aim:goim?screenname=yourscreenname&message=message
Chatroom	aim:gochat?roomname=yourchatroomname
Send file	aim:getfile?screenname=yourscreenname

ICQ

Link type	Link	Icon
Add	http://www.icq.com/people/cmd.php?uin=youruin&action=add
Chat	http://www.icq.com/people/cmd.php?uin=youruin&action=message
User info	http://www.icq.com/people/youruin

 

ICQ also allows you to display your current availability. To do so, insert an image to your signature pointing to one of the following URL;
http://status.icq.com/online.gif?web=youruin&img=1

To make sure that the image gets updated when the user reads your mail you must configure Outlook not to embed images located on the Internet.
In addition, you must also enable your ICQ web aware availability setting. You can do this in ICQ via;
Main-> Security & Privacy Permissions-> General Settings-> section General->
option: Allow others to view my Online/Offline status from the Web

You can find more info and examples of the images here.

Microsoft Office Live Meeting

Link type	Link	Icon
Meet	http://yourlivemeetingserver.com/meet/yourloginname

 

Microsoft Office Communicator

Link type	Link	Icon
Chat	sip:[e-mail]
Call	tel:yourphonenumber

Yahoo Messenger

Link type	Link	Icon
Add	ymsgr:addfriend?yahooid
Call	ymsgr:call?yahooid
Call phone	ymsgr:callphone?phonenumber
Chat	ymsgr:sendim?yahooid
Chat with message	ymsgr:sendim?yahooid&m=message

Google Talk

Link type	Link	Icon
Chat	gtalk:chat?jid=[e-mail]
Call	gtalk:call?jid=[e-mail]

نگاهی به تکنولوژی‌های جدید ساخت باتری‌های قابل حمل

اگر همچون نویسنده این مطلب سن و سالی از شما گذشته باشد، روزگاری را به خاطر دارید که دستگا‌ه‌های تلفن همراه در هر بار شارژ شدن تا روزها بعد، از شارژ مجدد بی‌نیاز بودند. آن روزها ظرفیت باتری و شارژدهی آن، دغدغه خریداران گوشی‌های همراه نبود. روزگاری که در مسافرت‌های کوتاه نیازی به همراه بردن شارژرها نبود و حتی بسیاری از افراد دستگاه همراه خود را فقط آخر هفته‌ها شارژ می‌کردند. اما این روزها که اکثر افراد از گوشی‌های هوشمند استفاده می‌کنند، شارژدهی بیش از سه روز به یک افسانه تبدیل شده است. شارژرها به یکی از اجزای اصلی بار و بندیل سفر بدل گشته‌‌ و یک خانواده کوچک برای سفری کوتاه، کلکسیونی از شارژرهای مربوط به انواع دستگاه‌های همراه را در کیف و چمدان‌های خود جای می‌دهند. این روزها در دنیای گوشی‌های هوشمند کار به جایی رسیده است که دستگاهی با امکان 2 روز شارژدهی در شرایط مصرف متوسط، از این لحاظ ایده‌آل محسوب گردیده و پدیده‌ای نادر به شمار می‌رود.

طی دو دهه گذشته تلفن‌های همراه از دستگاه‌هایی غیر قابل حمل در یک جیب معمولی که صرفا برای برقراری ارتباط صوتی به کار می‌رفتند، به کامپیوترهایی قدرتمند و پرکاربرد در گوشه‌ای از جیب‌ کاربران تکامل یافته‌اند. ظهور سیستم‌عامل‌های همراه، انبوهی از نرم‌افزارها و سرویس‌های آنلاین را روانه این دستگاه‌ها نمود. از سوی دیگر سخت‌افزار دستگاه‌های موبایل نیز همراه با نرم‌افزار رشد نموده، علاوه بر ارتقای روز به روز پردازنده و واحدهای حافظه، اجزا و تجهیزات جدیدی از جمله انواع حسگرها، پردازنده‌های گرافیکی، دوربین پشت، دوربین جلوی دستگاه و بسیاری موارد دیگر به این دستگاه‌ها اضافه گردید. بدیهی‌ست که تمامی این نرم‌افزارها و سخت‌افزارهایی که به سرعت در حال گسترش و ارتقا هستند، برای فعالیت خود انرژی الکتریکی بیشتری را از باتری‌ها طلب می‌کنند. با وجود این که اکثر اجزای سخت‌افزاری همواره همراه و حتی فراتر از نیاز سیستم‌عامل و نرم‌افزارهای موجود در حال پیشرفت بوده‌اند، تکنولوژی باتری‌ها از این قاعده مستثنی بوده و در دو دهه گذشته پیشرفت بنیادی و قابل توجهی به خود ندیده است.

البته دانشگاه‌ها، مراکز تحقیقاتی و صنعتی در سرتاسر دنیا همواره روی انواع تکنولوژی‌های ساخت باتری در حال تحقیق و آزمایش بوده‌اند. اما سال‌ها کم توجهی تولیدکنندگان و شرکت‌های بزرگ دنیای تکنولوژی در سرمایه‌گذاری روی توسعه این تکنولوژی‌ها از یک سو، ریسک و هزینه‌های بالای تغییر بنیادی در تکنولوژی و روش‌های تولید باتری‌ها از سوی دیگر عامل به نتیجه نرسیدن این تحقیقات تا به امروز بوده است. در سال‌های اخیر با شتاب گرفتن پیشرفت سخت‌افزار و نرم‌افزار دستگاه‌های هوشمند همراه، باتری‌ها به عامل محدود کننده این دستگاه‌ها بدل گشته و در نتیجه توجه جدی تولیدکنندگان را به خود جلب نموده‌اند. همین مساله باعث شده است تا پیشرفت مهمی در توسعه تکنولوژی‌های ساخت باتری‌ حاصل شده و شرایط برای تحول در این صنعت فراهم گردد. بر اساس نتایج منتشر شده از تحقیقات مختلف و نمونه‌های اولیه تولید شده بر مبنای این تحقیقات، پیش‌بینی می‌شود که سال آینده میلادی شاهد صنعتی شدن یک یا چند نوع از این باتری‌های جدید باشیم. به همین خاطر مناسب دیدیم تا در این مطلب شما را با برخی از این تکنولوژی‌های جدید آشنا کنیم.

باتری‌های سدیم-یون

این نوع باتری که برای ذخیره‌سازی انرژی از نمک(یون سدیم) بهره می‌گیرد، سال‌هاست در حال توسعه قرار داشته و نمونه‌های آزمایشی مختلفی از آن تولید گردیده‌اند. نمک سدیم نسبت به لیتیوم مورد نیاز برای باتری‌ها رایج امروزی، بسیار ارزان‌تر و فراوان‌تر است. همین مساله موجب می‌شود تا در کاربردهایی که وزن و تراکم انرژی از درجه اهمیت کمتری برخوردار است، باتری‌های سدیم-یون جایگزینی مناسب برای نمونه‌های لیتیومی فعلی به شمار روند. همچنین بر خلاف باتری‌های لیتیومی، این باتری‌ها در صورتی که برای مدت طولانی خالی از شارژ نگهداری شوند، به هیچ وجه دچار مشکل نخواهند شد. این خاصیت، مشکلات و خطرات احتمالی انبارسازی و جابجایی باتری‌ها در حجم بالا را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد.

یک شبکه از محققین و شرکت‌های صنعتی فرانسه با نام RS2E، در سال 2015 اعلام نمودند که نمونه‌ای از این نوع باتری را با استاندارد لازم برای به کار رفتن روی لپ‌تاپ‌ها و حتی خودروهای الکتریکی تولید نموده‌اند. روش ساخت و چگونگی کارکرد این باتری‌ تا به امروز مخفی نگاه داشته شده و اطلاعات محدودی از آن به طور رسمی منتشر گردیده است. یک نمونه 6.5 سانتیمتری از این باتری قادر است تا توان الکتریکی 90 وات بر ساعت را به ازای هر کیلوگرم تامین نماید، که از این لحاظ با باتری‌های لیتیوم-یون امروزی قابل مقایسه است. البته عمر مفید نمونه‌های اولیه این باتری‌ها که 2000 سیکل شارژ گزارش شده است، چندان مناسب نبوده و نیاز به ارتقا دارد.

باتری‌های دو-یون آلومینیوم-گرافیت

یک تیم تحقیقاتی چینی موفق به توسعه تکنولوژی جدید و کم هزینه‌ای در ساخت باتری‌ شده است که از بسیاری جهات نسبت به باتری‌های لیتیوم-یون امروزی برتری دارد. این باتری‌ دو-یون در مقایسه با باتری‌های تک-یون لیتیومی، تراکم انرژی بیشتری را همراه با وزن، حجم، و هزینه ساخت به مراتب پایین‌تر تامین می‌نماید. الکترودهای این نوع باتری از جنس آلومینیوم و گرافیت بوده و الکترولایت‌های آن از نمک لیتیوم و حلال کربنات ساخته می‌شود. از آنجا که اکثر باتری‌های امروزی در الکترودهای‌شان دارای مواد سمی هستند، دور ریختن آن‌ها مشکلات مهمی را برای محیط زیست به دنبال دارد. در حالی که آلومینیوم و گرافیت به کار رفته در الکترودهای این نوع باتری علاوه بر ارزان قیمت بودن، خاصیت سمی نداشته و آسیب جدی به محیط زیست وارد نمی‌کنند.

Tang Yongbing، رهبر این تیم تحقیقاتی می‌گوید: "باتری‌‌های آلومینیوم-گرافیت در مقایسه با باتری‌های رایج لیتیوم-یون(LIB)، برتری‌ محسوسی از جهت هزینه ساخت (حدود 50 درصد کمتر) و تراکم انرژی (1.3 تا 2 برابر) دارند.".

به نظر می‌رسد که این نوع باتری پتانسیل زیادی برای تولید در مقیاس بالا و به‌کارگیری روی تجهیزات الکترونیکی و خودروهای الکتریکی داشته باشد. تجاری‌سازی موفق این تکنولوژی می‌تواند زمینه‌ساز‌ پیشرفتی قابل توجه در عرصه تجهیزات الکترونیکی قابل حمل، خودروهای الکتریکی، سیستم‌های انرژی تجدیدپذیر و دیگر حوزه‌های وابسته به باتری‌ گردیده و تحولی مهم در صنعت انرژی پدید آورد. چنانچه تمایل دارید تا با جزئیات فنی و علمی باتری‌های آلومینیوم-گرافیت آشنا شوید، می‌توانید مقاله منتشر شده توسط این تیم را مطالعه فرمایید.

باتری‌های نانوسیم طلا

محققین دانشگاه Irvine کالیفرنیا موفق به ساخت باتری‌های نانوسیمی شده‌اند که قابلیت تحمل دفعات فراوان شارژ مجدد را داشته و می‌تواند زمینه‌ساز تولید باتری‌هایی شود که هرگز نمی‌میرند. نانوسیم‌ها رشته‌هایی هزاران برابر نازک‌تر از یک رشته موی انسان هستند که پتانسیل بالایی برای به کار رفتن در ساخت باتری‌ها دارند. سال‌هاست که دانشمندان در تلاش برای ساخت باتری‌هایی با استفاده از نانوسیم‌ها بوده و با مشکل مهم شکسته شدن آن‌ها در هنگام شارژ مجدد مواجه بوده‌اند. حال این گروه از دانشمندان با قرار دادن نانوسیم‌های طلا درون الکترولایت‌هایی ژلاتینی موفق به غلبه بر این مشکل گردیده‌اند. باتری‌‌های ساخته شده بر مبنای این تکنولوژی، در آزمایش‌هایی طی یک دوره سه ماهه 200 هزار بار شارژ مجدد گردیده و هیچ‌گونه افت کیفیتی از خود نشان نداده‌اند. این باتری‌ها چنانچه در آینده به مرحله تجاری‌سازی برسند، می‌توانند گزینه‌ای ایده‌آل برای تامین انرژی در ماشین‌های الکتریکی، فضاپیماها و حتی گوشی‌هایی باشند که هرگز نیازمند تعویض باتری نخواهند بود.

برای کسب اطلاعات بیشتر می‌توانید به این مطلب که پیش‌تر در مورد همین نوع باتری روی سایت منتشر شده است مراجعه فرمایید.

باتری‌های حالت-جامد (SSB)

باتری‌های رایج امروزی (باتری‌های حالت-مایع) از الکترودهای جامد و الکترولایت‌هایی در حالت مایع تشکیل می‌شوند. اما در یک باتری حالت-جامد هم الکترودها و هم الکترولایت‌ها در حالت جامد هستند. باتری‌های لیتیومی حالت-مایع، برای انتقال ذرات باردار بین الکترودها از الکترولایت‌هایی مایع بهره می‌گیرند. این الکترولایت مایع قابل اشتعال بوده و همچنین به مرور با از دست دادن کیفیت خود موجب ضعیف شدن و در نهایت خراب شدن باتری می‌شود. جایگزینی الکترولایت مایع با یک ماده جامد سبب می‌شود که باتری‌های حالت-جامد‌ معمولا فاقد مشکل گرم شدن بیش از حد و آتش گرفتن بوده، و در مجموع پایداری، ایمنی و عمر مفید به مراتب بیشتری نسبت به باتری‌های حالت-مایع داشته باشند. البته رسانایی الکتریکی الکترولایت جامد نسبت به حالت-مایع کمتر بوده و عبور دادن جریان‌های قوی از آن‌ها دشوارتر است. بنابراین به طور کلی باتری‌های حالت-جامد تراکم انرژی بالایی را با توان الکتریکی کمتر فراهم می‌کنند.

بر اساس آزمایشات دانشمندان دانشگاه MIT، این نوع باتری‌‌ها پس از صدها هزار سیکل شارژ اثری از افت کیفیت و ظرفیت از خود نشان نداده و قادر هستند تا 30 درصد تراکم انرژی بیشتری را ارائه نمایند. البته دانشمندان تخمین می‌زنند که باتری‌های حالت-جامد پتانسیل تامین 2 تا 3 برابر تراکم انرژی بیشتری نسبت به باتری‌های حالت-مایع را داشته باشند. تراکم انرژی بالا در کنار خاصیت عدم اشتعال‌پذیری این نوع باتری‌ها، آن‌ها را برای استفاده در ماشین‌های الکتریکی ایده‌آل می‌کند.

باتری‌های حالت-جامد فومی

یکی از مهم‌ترین تکنولوژی‌هایی که انتظار می‌رود آینده باتری‌ها را رقم بزند، استفاده از بسترهای سه-بعدی‌ است. پس از سال‌ها تحقیق و آزمایش در این زمینه، برای اولین بار شرکت Prieto موفق شده است نمونه موفقی را بر این اساس تولید نماید. باتری ساخته شده توسط این شرکت --که با نام Prieto Battery نیز شناخته می‌شود-- از نوع حالت-جامد بوده و بستری از فوم مس در ساخت آن مورد استفاده قرار گرفته است. به بیان ساده معماری این باتری تشکیل شده است از ساختاری درهم‌تنیده و سه-بعدی از آند و کاتد، که یک لایه پلیمری بسیار نازک در نقش الکترولایت آن‌ها را از هم جدا نموده و وظیفه جابجایی ذرات باردار را به عهده دارد. استفاده از فوم مس(ساختاری متخلخل از مس) در ساخت الکترودهای این باتری، پایداری، دوام و ظرفیت بالایی را برای آن به ارمغان آورده است. به علاوه این باتری با بهره‌گیری از یک پلیمر جامد به عنوان الکترولایت، بر خلاف باتری‌های رایج امروزی اشتعال‌پذیر نبوده و عمر مفید به مراتب بالاتری دارد. همچنین با توجه به عدم استفاده از مواد سمی در ساخت آن، خطری برای محیط زیست ایجاد نمی‌نماید.

به طور کلی این نوع باتری نسبت به باتری‌های لیتیومی موجود، پنج برابر توان الکتریکی بالاتر و سه برابر تراکم انرژی بیشتری ارائه نموده، سریع‌تر شارژ شده، هزینه تولید کمتری داشته، ایمن‌تر است و می‌تواند در اندازه‌هایی کوچک‌تر ساخته شود. هدف شرکت Prieto این است که در بدو تجاری‌سازی این نوع باتری، آن را روی دستگاه‌های کوچک‌‌تر (همچون ساعت‌ها و عینک‌های هوشمند) وارد بازار نماید. اگرچه این شرکت اعلام نموده است که امکان تولید این باتری در مقیاس بزرگ‌تر را نیز داشته و در آینده نمونه‌هایی از آن برای استفاده روی گوشی‌های هوشمند و خودروهای الکتریکی تولید خواهد نمود.

باتری‌های زرده-تخم‌مرغی نانو

دانشمندان دو دانشگاه MIT و Tsinghua با استفاده از تکنولوژی نانو موفق به توسعه یک نوع باتری با طراحی تخم‌مرغ شکل گردیده‌اند که قادر است در 6 دقیقه به طور کامل شارژ شده و نسبت به باتری‌های لیتیوم-یون رایج، سه برابر تراکم انرژی بیشتری را ارائه نماید. اما مهم‌ترین خصوصیت این نوع باتری، عمر طولانی و مدت زمان بالای نگهداری شارژ است. باتری‌های لیتیوم-یون در هر بار شارژ و دشارژ شدن، طی یک فرآیند انبساطی و انقباضی مقداری از لیتیوم خود را مصرف نموده، و به تدریج با کاهش محتوای لیتیوم موجود در باتری، ظرفیت آن کاهش می‌یابد. حال آن‌که معماری تخم‌مرغی این باتری جدید، مبتنی بر دو فلز دی‌اکسید تیتانیوم در نقش "پوسته" و آلومینیوم در نقش "زرده" است که قادرند فرآیند انبساط و انقباض را بدون تحلیل رفتن و افت کیفیت انجام دهند.

به گفته دانشمندان MIT، علاوه بر مزایای مختلفی از جمله عمر طولانی، ظرفیت بالا و شارژ سریع، این نوع باتری هزینه ساخت نسبتا ارزانی داشته و تولید آن در مقیاس بالا به راحتی امکان‌پذیر است. بنابراین دور از انتظار نیست که در آینده‌ای نزدیک شاهد تجاری‌سازی این باتری‌های تخم‌مرغی و به کار رفتن آن‌ها در انواع تجهیزات الکترونیکی و خودروهای الکتریکی باشیم.

باتری‌های مبتنی بر سلول سوختی

سلول سوختی به دستگاهی‌ اطلاق می‌شود که انرژی شیمیایی تولید شده توسط یک ماده سوختی را به الکتریسیته تبدیل می‌کند. این تبدیل معمولا از طریق واکنش شیمیایی یون‌های هیدروژن باردار شده با اکسیژن و یا یک ماده اکسیدکننده دیگر انجام می‌شود. تفاوت سلول‌های سوختی با باتری‌های معمول در این است که آن‌ها برای تامین انرژی الکتریکی، به طور مستمر نیاز به سوخت و اکسیژن دارند.

محققین دانشگاه Pohang کره جنوبی سلول سوختی جدیدی را توسعه داده‌اند که بر اساس اطلاعات منتشر شده قادر است با یک بار شارژ شدن، یک گوشی هوشمند را با مصرفی متوسط تا حدود یک هفته تغذیه نموده و یا هواپیمایی بدون سرنشین را بیش از یک ساعت در آسمان نگاه دارد. این دانشمندان برای اولین بار در دنیا موفق به ترکیب فولاد ضدزنگ متخلخل با الکترولایت‌های فیلم-نازک و الکترودهایی با حداقل ظرفیت گرمایی شده‌اند. نتیجه این ترکیب، باتری جدیدی‌ست که آن را تحت عنوان "سلول سوختی اکسید جامد مینیاتوری" معرفی نموده‌اند. این باتری نسبت به باتری‌های لیتیوم-یون امروزی عمر مفید و تراکم انرژی بالاتری دارد.

در حال حاضر خبر موثقی از زمان احتمالی ورود این نوع باتری به بازار در دست نیست. با این حال انتظار می‌رود که بر خلاف بسیاری از دیگر تکنولوژی‌های ساخت باتری که صرفا جنبه تحقیقاتی دارند، این باتری‌ مبتنی بر سلول سوختی دیر یا زود تجاری‌سازی گردیده و راه خود را به بازار دستگاه‌های همراه، خودروهای الکتریکی و هواپیماهای بدون سرنشین باز کند. با توجه به توسعه این باتری در کره جنوبی، خواستگاه شرکت سامسونگ و جایی که این شرکت هر ساله مبالغ بالایی را برای تحقیق و توسعه هزینه می‌کند، گمانه‌زنی‌هایی از سوی کارشناسان و رسانه‌ها در خصوص استفاده از این نوع باتری در پرچم‌دار بعدی گوشی‌های هوشمند سامسونگ انجام گرفته است. بدون شک تصور Galaxy S8 با امکان یک هفته کارکرد پس از هر بار شارژ، بسیار جذاب و باورنکردنی به نظر می‌رسد.